درمحضرآیت الله مکارم شیرازی

مشكل ترين كار رهروان راه خدا و راهيان كوى دوست «اخلاص» است، و از خطرناك ترين موانع راه، آلودگى به شرك و «ريا» است.

حديث معروف «إنَّ اَلشِّرْكَ اَخْفَى مِنْ دَبيبِ الَّنمْلِ على صَفْوانَة سَوداء فِى لَيْلَةِ ظَلْماء»(28) پشت همه رهروان راه خدا را مى لرزاند و حديث «هَلَكَ الْعامِلُونَ إلاّ الْعابِدُونَ وَ هَلَكَ الْعابِدُونَ إلاّ الْعالِمُونَ... وَ هَلَكَ الصّادِقُونَ إلاّ الُْمخْلِصُونَ... وَ إنَّ الْمُوقِنينَ لَعَلى خَطَر عَظيم»(29) كه حتّى علماى عاملين را در زمره هلاك شوندگان مى شمرد، و مخلصان را هم در خطر عظيم مى داند، انسان را سخت پريشان مى سازد، و در فكر فرو مى برد.

ولى تمسّك به رحمت عام و خاص خداوند و آياتى همچون «اِنَّهُ لا يَيْأسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إلاَّ الْقَوْمُ الْكافِرُونَ»(30) نور اميد را در دل هاى افسرده زنده مى كند و حيات نوين مى بخشد.

آرى اخلاص است كه پاداش انفاق را هفتصد برابر و بيشتر مى كند، و خوشه هاى پربركت «فى كُلِّ سُنْبُلَة مِأةُ حَبَّة»(31) با آب اخلاص پرورش مى يابد!

باران اخلاص است كه وقتى بر سرزمين قلب ببارد به حكم «فَاصابَها وابِلٌ فَآتتْ اُكُلَها ضِعْيفَين»(32) ميوه هاى ايمان و يقين را مضاعف مى كند.

ولى به دست آوردن اخلاص كارى است بسيار صعب، گرچه راه روشن است; ولى پيمودن بسى مشكل است.

هر قدر معرفت ما به صفات جمال و جلال و قدرت و علم پروردگار بيشتر شود اخلاصمان بيشتر خواهد شد.

اگر بدانيم عزّت و ذلّت به دست او است و كليد خيرات در كف با كفايت او قرار دارد: «قُلْ اَللّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤتِى الْمُلْكَ مَنْ تَشاء وَ تَنْزِعُ الْمُلكَ مِمِّن تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرِ اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىء قَديرٌ»(33) دليلى ندارد با شرك و رياء و عمل براى غير خدا، عزّت را از ديگرى بطلبيم.

هرگاه بدانيم تا مشيت و اراده او نباشد از هيچ كس كارى ساخته نيست «وَ ما تَشاءُونَ اِلاّ اَنْ يَشاءَ اللّهُ»(34) معنى ندارد به غير او دل ببنديم.

و هرگاه بدانيم او از درون و بيرون ما آگاه است «يَعْلَمُ خائِنَةَ الاَْعْيُنِ وَ ما تُخْفِى الصُّدُورُ»(35) شديداً مراقب خويش خواهيم بود.

آرى اگر اين امور را با تمام وجود خود باور كنيم از گردنه صعب العبور و خطرناك اخلاص به سلامت خواهيم گذشت مشروط بر اينكه خود را در برابر وسوسه هاى زرق و برق جهان مادّى به خدا بسپاريم، و زبان حال و قال اين باشد: خدايا لحظه اى ما را در دنيا و آخرت به خود وا مگذار «ربّ لاَ تَكْلِنى اِلى نَفْسى طَرْفَةَ عَين اَبَداً لا أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ»(36)

اى عزيز! معنى واگذار كردن كار به خدا، ترك تلاش و كوشش و سستىو تنبلى نيست، بلكه آنچه را در توان دارى براى خودسازى انجام ده، و آنچه از توان تو بيرون است به او واگذار، و خود را در تمام حالات به او بسپار، و ذكر تو در درون و برون اين باشد:

«الهى قَوِّ عَلى خِدْمَتِكَ جَوارحى

وَ اشْدُدْ عَلَى العَزيمَةِ جَوانِحى

وَ هَبْ لِىَ الجِدَّ فى خَشْيَتِكَ

وَ الدَّوامَ فِى الاْتِّصالِ بِخِدْمَتِك;

خداى من! اعضاى من را براى خدمتت نيرومند ساز!

و اراده ام را براى اين كار قوى كن!

و توفيق تلاش در طريق ترس و خشيّت از خودت را به من مرحمت فرما!

و مرا هميشه و پيوسته در مسير خدمتت قرار ده!»(37)

و بالاخره اين راه، و آن چاه است، اگر مرد راهى دامن همّت به كمر زن و بسم اللّه بگو و حركت كن و اين اشعار را شعار خود ساز (و گوينده اين گفتار را نيز فراموش مكن):

الهى دلى ده كه جاى تو باشد

پر از عشق و نور و صفاى تو باشد!

دلى فارغ ازهاى و هوى هوس ها

كه مستغنى از ما سواى تو باشد

دلى پر ز سوز و گداز محبت

پر از شوق و شور لقاى تو باشد

الهى به جز «تو» نخواهم مرادى

همين بس كه اينم عطاى تو باشد!

الهى مصفّا كن اين كعبه دل

كه سعيم همه در صفاى تو باشد!

به «آب» دو ديده دلم شستشو ده

كه دائم دلم در «هواى» تو باشد

مرا فانى از غير ذاتت بگردان

كه باقى دلم در بقاى تو باشد

به «ناصر» ز صهباى خود جرعه اى ده

كه سرمست عشق و ولاى تو باشد!»

 منبع : www.makaremshirazi.org

درمحضرآیت الله مکارم شیرازی

عزيزان! بارزترين نشانه يك موجود زنده، نموّ و رشد است، هر زمان «نمو» متوقّف شود زمان مرگ نزديك شده است، و هنگامى كه موجود زنده در سراشيبى انحطاط قرار گيرد مرگ تدريجى او آغاز گشته، و اين قانون بر زندگى مادى و معنوى يك انسان و حتّى يك جامعه حاكم است (دقّت كنيد).

با استفاده از اين نكته بايد گفت: اگر هر روز گامى به جلو نگذاريم، و از نظر ايمان و تقوا و اخلاق و ادب و پاكى و درستكارى، رشد و تكاملى پيدا نكنيم، و هر سال دريغ از پارسال بگوئيم، گرفتار خسارتى عظيم شده ايم و راه را گم كرده و به بيراهه افتاده ايم، و بايد جداً احساس خطر كنيم.

پيشواى بزرگ ما امير مؤمنان(ع) زيباترين سخن را در اين زمينه بيان كرده، و در روايت معروفش مى فرمايد:

«مَنْ استوى يَوْماهُ فَهُوَ مَغْبُونٌ» «وَ مَنْ كانَ فِى نَقْص فَالْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ; هر كس دو روز عمرش يكسان باشد گرفتار غبن شده (چراكه سرمايه عمر را از كف داده و تجارتى ننموده، و جز حسرت و اندوه متاعى نخريده است!)(7) و آن كس كه در سراشيبى نقصان است، مرگ براى او بهتر است (چراكه لااقل سير تدريجى نقصان را متوقف مى سازد! و اين نعمت بزرگى است!)(8)

اگر عارفان باللّه و سالكان طريق الى اللّه براى هر روزِ سالك، «مشارطه» را در صبحگاهان، و «مراقبه» را در تمام طول روز، و «محاسبه» و سپس «معاقبه» را شامگاهان، لازم مى شمرند به خاطر همين است كه رهروان راه حق غافلگير نشوند و اگر عيب و نقصى در كار آنها افتاده است، به جبران برخيزند و از اين طريق هر روز افق تازه اى از انوار الهيّه را به روى خود بگشايند و همچون بهشتيان، صبح و شام شاهد موهبت جديدى باشند (وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فيها بُكْرَةً وَ عَشيّاً)(9)

بنابراين اى عزيز! از حال خود غافل مباش تا در تجارت بزرگ زندگى كه سرمايه نفيس عمر با ارزش هاى والا مبادله مى شود و هر انسانى مى تواند سود كلان ببرد به مصداق «إنَّ الانسان لفى خسر»(10) گرفتار خسران نشوى.

از محاسبه حال خود بى خبر نباش، و هر ماه و هر روز به حساب خود رسيدگى كن، پيش از آن كه حساب تو را برسند!

منبع : www.makaremshirazi.org

انتخابات

دستورالعمل های آیت الله بهجت

بسمه تعالی
الحمدلله رب العالمین، و الصلاة علی سید الأنبیاء و المرسلین، و علی آله سادة الأوصیاء الطاهرین و علی جمیع العترة المعصومین، واللعن الدائم علی أعدائهم أجمعین.
جماعتی از این جانب، طلب موعظه و نصیحت می کنند؛ اگر مقصودشان این است که بگوئیم و بشنوند و بار دیگر در وقت دیگر، بگوییم و بشنوند، حقیر عاجزم و بر اهل اطلاع پوشیده نیست.
و اگر بگویند کلمه ای می خواهیم که امّ الکلمات باشد و کافی برای سعادت مطلقه دارین باشد، خدای تعالی قادر است که از بیان حقیر، آن را کشف فرماید و به شما برساند.
پس عرض می کنم که غرض از خلق، عبودیت است ( و ما خلقت الجن و الانس إلا لیعبدون. سوره ذاریات/56 ) و حقیقت عبودیت؛ ترک معصیت است در اعتقاد که عمل قلب است و در عمل جوارح.
و ترک معصیت، حاصل نمی شود به طوری که ملکه شخص بشود، مگر با دوام مراقبه و یاد خدا در هر حال و زمان و مکان و در میان مردم و در خلوت « ولا أقول سبحان الله و الحمد لله، لکنه ذکر الله عند حلاله و حرامه ».

ما امام زمان عجل الله له الفرج را دوست می داریم، چون امیر نحل است؛ امور ما مطلقاً به وسیله او به ما می رسد؛ و او را پیغمبر صلوات الله علیه برای ما امیر قرار داده؛ و پیغمبر را دوست داریم، چون خدا او را واسطه بین ما و خود قرار داده؛ و خدا را دوست داریم، برای اینکه منبع همه خیرات است و وجود ممکنات، فیض اوست.
پس اگر خود و کمال خود را خواهانیم، باید دوست خدا باشیم؛ و اگر دوست خداییم، باید دوست وسائط فیوضات از نبیّ و وصیّ، باشیم؛ وگرنه یا دوست خود نیستم، یا دوست واهب العطایا نیستیم، یا دوست وسائط فیوضات نیستیم.
پس کیمیای سعادت، یاد خداست، و او محرّک عضلات به سوی موجبات سعادت مطلقه است؛ و توسل به وسائط استفاضه از منبع خیرات، به واسطه وسائل مقرره خودش است. باید اهتدا به هدایات آنها نماییم و رهروی به رهبری آنها نماییم تا کامیاب شویم.
دیگر توضیح نخواهید و آنکه عرض شد، ضبط نمایید و در قلب ثبت [کنید]، خودش توضیح خود را می دهد.
اگر بگویید چرا خودت عامل نیستی؟! می گویم: « اگر بنا بود که باید بگوییم ما عاملیم به هر چه عالمیم، شاید حاضر به این حضور و بیان نمی شدیم »؛ لکن دستور، بذل نعمت است، شاید به مقصود برساند؛ « ما أخذ الله علی العباد أن یتعلّموا حتی أخذ علی العماء أن یعلّموا ».
مخفی نماند اگر میسور شد برای کسی، نصیحت عملّیه بالاتر است از نصایح قولیه « کونوا دعاة إلی الله بغیر أاسنتکم »

وفقّنا الله و ایاکم لما یرضیه و جنبنا جمیعاً عن ما یسخطه و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته والحمدلله أولاً و آخراً والصلوة علی محمد و آله الطاهرین واللعن علی أعدائهم أجمعین.
مشهد، ربیع الثانی 1420
                                                                        منبع: www.mtb.ir

توجه امام عصر به شیعیان

منبع :www.mtb.ir

الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا

من کنت مولاه فهذا علی مولاه

الحق مع علی و علی مع الحق

حب علی عباده

القرآن مع علی و علی مع القرآن

عید سعید غدیر خم عیدالله الاکبر مبارک

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن         که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین        به علی شناختم من به خدا قسم خدا را